Bizimle Konuşmayanda Hep Bizden Konuşur
Bizimle konuşmayan hep bizden konuşur. Çünkü yüzümüze bakıp tek cümle kuramayanlar, arkamızdan sayfalarca hikaye yazar. Bu bir suskunluk değil; düpedüz kaçıştır. Cesaretin olmadığı yerde dedikodu başlar.
Konuşmak sorumluluk ister. Hesap vermeyi, yanlış anlaşılmayı, gerekirse özür dilemeyi göze almak ister. Bizimle konuşmayan insan bunların hiçbirine yanaşmaz. O yüzden sözü muhatabına değil, ortalığa savurur. Ortalıkta söylenen her söz, sahibinin karakterini ele verir.
Bizimle konuşmayanlar genelde kendini temize çıkarmaya çalışır. Gerçeği öğrenmek gibi bir dertleri yoktur; çünkü gerçek işlerine gelmez. Dinlerlerse bozulacak düzenlerini korumak için susar, ama susarken içten içe konuşurlar. O konuşma da bize çıkar.
Bu insanlar hep yanlış anlaşılmıştır, ama kimseyi doğru anlamaya niyetleri yoktur. Hep mağdurdurlar, ama kimseye zarar vermediklerini iddia ederler. Oysa en büyük zarar, yüzüne söylenmeyen sözdür. Arkadan konuşulan her cümle, bilinçli bir tercihtir.
Bizimle konuşmayanın bizden konuşması tesadüf değildir. Bu, aynaya bakamayanların alışkanlığıdır. Kendi eksikliğini görmek yerine başkasının adını ağızdan düşürmez. Çünkü başkasını konuşmak, kendinle yüzleşmekten daha kolaydır.
Şunu net söyleyelim: Her sessizlik erdem değildir. Bazı sessizlikler korkaktır, bazıları sinsidir. Ve bu sessizlikler çoğu zaman iftirayla sonuçlanır. Çünkü susarak biriktirilen her şey, en çirkin yerden patlar.
Biz kimseyle laf yarışına girmiyoruz. Bizimle konuşmayanın sözünü de ciddiye almıyoruz. Mesafe koyuyoruz. Çünkü mesafe, karakteri olmayan sözlerden daha temiz, daha güvenlidir.
Son sözüm ise açık ve kesindir: Bizimle konuşmayan hep bizden konuşur. Ama biz, konuşmayanın değil; duruşunu kaybetmeyenin tarafındayız.
Bizimle Konuşmayanda Hep Bizden Konuşur
