Adını bilmeden sevdim seni.

Rüzgârın getirdiği bir his gibi,

İçime işledin sessizce, derin derin.

Gözlerin bir deniz, ben kaybolan kıyı,

Her bakışında yeniden doğdum sanki.

Zaman durur sen gülünce, inan bana,

Dünya susar, sadece sen konuşursun kalbimde.

Ellerin değmese de ellerime,

Yüreğin sarar en soğuk gecemde.

Bir sen varsın düşlerimin içinde,

Bir de sana yazdığım bu cümlelerde…

Sevmek bazen susmak demekmiş,

Adını içimde saklamak gibi.

Ama ben haykırmak istedim seni,

Gökyüzüne, yıldızlara, sonsuzluğa…

Eğer bir gün unutursan beni,

Bil ki ben hâlâ seninleyim bir yerde.

Çünkü aşk dediğin, gitmekle bitmez,

Kalpte kalan en güzel izdir sevgiyle…

 

Hayatıma usulca yanaşan…

Martılar adını fısıldadı rüzgâra,

İstanbul seni bana anlatırken.

Galata’da gözlerinle karşılaştım,

Bir kule gibi dimdik duruyordu kalbim.

Taş sokaklara düşen her adımın,

Aşkıma iz bırakıyordu gizlice.

Yağmur, İstiklal’de ıslattı saçlarını,

Ve ben her damlada biraz daha sana âşık oldum.

Bir şehir bu kadar mı yakışır bir insana,

İstanbul bile seni kıskandı o an.

Kadıköy’de bir çay,

Üsküdar’da bir gülüş…

Her semt,

Aşkımızın başka bir hatırası oldu.

Sen yanımdayken,

Ne kalabalık korkuttu beni

Ne zaman…

Çünkü İstanbul’da aşk,

En çok seninle güzeldi.

— Anka 

Martılar fısıldar seni dalgalara.

İstanbul bir sevda olur gecelerimde,

Sen düşersin yedi tepenin her yanına.

Galata’da bir bakışın asılı kalır,

Kız Kulesi kalbimi nöbete tutar.

Her vapurda biraz sen taşır İstanbul,

Her iskelede içim sana varır.

Yağmur yağar taş sokaklara usulca,

Hatıraların ıslanır kaldırımda.

Ben seni ararım her eski hanede,

Bir çay buharında, bir akşam yıldızında.

İstanbul gibi karmaşık,

İstanbul gibi vazgeçilmezsin.

Hem gürültü, hem huzur,

Hem uzak, hem de içimdesin.

Eğer bir gün kaybolursam bu şehirde,

Bil ki senin adını takip ederim.

Çünkü İstanbul’u sevmek,

Biraz da seni sevmektir…

– Anka