Bir ölene çare yok…
Bir de her bayana özelden
“Bir şey sorabilir miyim?” yazana…
Bak güzel kardeşim,
o yazıyı yazdığın anda
zaten bir şey sormuş oldun.
Bu bir ön görüşme değil,
bu bir ön eleme.
Sorunun ne olduğunu bilmeden
cevap beklemek,
kapıyı çalıp
“Evde misiniz?” diye bağırıp
kaçmaya benziyor.
Üstelik bu cümle,
evrensel bir gizem taşıyor:
Sorulan şey hiçbir zaman
gerçekten “bir şey” olmuyor.
Ya “tanışabilir miyiz?”
ya “rahatsız etmiyorumdur umarım”
ya da
“profil fotoğrafındaki sen misin?”
(Evet. O. 2009’dan beri değişmedi.)
Cevap gelmeyince de dram başlıyor:
“Bir şey sorabilir miyim?”
→ görüldü
→ 12 saat sessizlik
→ “?”
→ 1 gün sonra
→ “Rahatsız ettiysem kusura bakma”
Hayır, rahatsız etmedin.
Sadece soramadın 😁
Sonuç olarak;
bir ölene çare yok…
bir de her bayana özelden
aynı cümleyi kopyala-yapıştır atıp
farklı sonuç bekleyene.
Einstein bile buna çare bulamadı 😌
