Menü

Profil · 4 saat önce

İstanbul’a

Bir sokak eğilir yokuşuna,

güneş omzundan kayar eski duvarların.

Pencerelerde asılı çamaşırlar

rüzgârla konuşur usulca—

her biri bir hayatın küçük bayrağı.

Dar kaldırımlarda gölgeler uzar,

beyaz bir araba ağır ağır döner köşeyi,

uzakta bir seyyar satıcı

sessizliğin içine karışır.

Taşların arasında sabahın ayak izi.

Sonra gece iner Marmara’ya,

ışıklar bir bir tutuşur kıyıda.

Bir alışveriş merkezinin camında

mavi bir yazı yanar:

şehir uykusuz, şehir ayakta.

İstanbul,

sen hem dar bir sokağın serinliği

hem geniş bir meydanın uğultususun.

Bir yanda yorgun duvarlar,

bir yanda parlayan vitrinler.

Ve biz,

iki zaman arasında yürürüz—

gündüzün tozunu, gecenin ışığını

ceplerimize doldurarak.

Sen her halinle güzelsin,

taşınla, denizinle,

kalbimizin kalabalığıyla.

Kolay Erişim