Ne Az Söylüyoruz Aslında…
Ne kadar az söylüyoruz
“Seni seviyorum”u…
Ne kadar cimriyiz “İyi ki varsın” derken.
“Özledim” kelimesi boğazımıza takılıyor,
“Yanındayım” demek yük geliyor.
Oysa en çok da bunlara muhtacız.
İrc dünyasında saatlerce yazıyoruz.
Kelimeler havada uçuşuyor, cümleler akıyor, tartışmalar hararetli.
Ama iş duygulara gelince…
Bir sessizlik.
Bir kaçış.
Bir “sonra yazarım” ertelenişi.
“İyi misin?” demeyi unutuyoruz mesela.
Gerçekten iyi mi diye sormayı.
Cevabını dinlemeyi.
“Merak ettim” demek zor geliyor;
Çünkü merak etmek bağ kurmaktır.
Bağ kurmak risk almaktır.
“Teşekkür ederim”i sadece formaliteye indiriyoruz.
“Emeğine sağlık”ı alışkanlıktan yazıyoruz.
“Ellerin dert görmesin” gibi içten bir dua ise neredeyse nostalji oldu.
Forumlarda bazen en sert polemiklerin ortasında şunu görüyorum:
İnsanlar haklı çıkmaya çalışıyor ama anlaşılmaya çalışmıyor.
Kazanmaya odaklanıyoruz ama kaybettiklerimizi saymıyoruz.
Oysa bir “seni seviyorum”
Bazen on mesajlık savunmadan daha güçlü.
Bir “yanındayım”
Bir kullanıcının sessizce gitmesini engelleyebilir.
Burada nickler var, evet.
Ama o nicklerin arkasında kalpler, yükler, hayatlar var.
Belki de mesele şu:
Az konuşmuyoruz,
Az hissettiriyoruz.
Ve belki de bugün,
Bir polemiğin değil,
Bir cümlenin tarafını tutmalıyız:
“İyi ki varsınız .”
Çünkü bazı kelimeler söylenmediğinde,
Sessizlik çok şey kaybettiriyor.
