“Önce Yoldaş, Sonra Yol”: Hayatın Güzelliğini Büyüten Birliktelik
![[Resim: 6cc926ad.png]](https://megaresim.com/upload/6cc926ad.png)
Hayat çoğu zaman bir yolculuk olarak tasvir edilir. Kimi zaman inişli çıkışlı dağ patikaları, kimi zaman sonsuz bir ovada uzayan asfalt yollar… Ancak yolun kendisi kadar, hatta belki ondan daha fazla, o yolu kiminle yürüdüğümüz belirler yolculuğun anlamını. “Önce yoldaş, sonra yol” sözü, işte tam da bu hakikati hatırlatır: Gidilen yer kadar, gidilen kişi önemlidir.
İnsan, varoluşu gereği sosyal bir varlıktır. Sevinçlerini paylaşmak, acılarını bölüşmek, hayallerini anlatmak ister. Yalnız yürüyen biri de elbette yol alabilir; fakat bir yoldaşla yürüyen, sadece ilerlemez — büyür, derinleşir, çoğalır. Çünkü gerçek yoldaşlık, mesafeleri kısaltır, yükleri hafifletir, korkuları küçültür. Birlikte atılan adımlar, tek başına atılan adımlardan daha sağlamdır.
Hayat yolculuğunda karşımıza çıkan insanlar, aslında yolun manzarasını belirler. Yanımızdaki kişi bize değer veriyorsa, varlığımızı görüyorsa, kıymetimizi biliyorsa; en zorlu patikalar bile aşılabilir olur. Bir insanın “Ben buradayım” demesi, bazen en büyük güç kaynağıdır. Çünkü insan, en çok anlaşıldığında ve kabul edildiğinde huzur bulur.
Bu noktada Can Yücel’in şu sözü anlam kazanır: “Çünkü hayat; birinin tüm kalbiyle senin yanında olduğunu bildiğinde, güzelleşiyor.” Bu cümle, hayatın matematiğini değiştirir. Maddi başarılar, makamlar, şöhret ya da kalabalıklar değil; samimiyetle atılmış bir adım, içten bir destek, koşulsuz bir sadakat hayatı güzelleştirir. İnsan, birinin tüm kalbiyle yanında olduğunu bildiğinde; kendini daha cesur, daha güçlü ve daha değerli hisseder.
Yoldaşlık, sadece aynı yöne bakmak değildir; aynı değeri paylaşmaktır. Aynı hedefe yürümek değil; yürürken birbirini kaybetmemektir. Gerçek bir yoldaş, zor zamanda omuz olur; mutlu zamanda alkış. Eleştirdiğinde kırmak için değil, geliştirmek için konuşur. Susturduğunda bastırmak için değil, dinlemek için susar. Böyle bir yoldaşlıkta yol uzasa da yorucu olmaz; çünkü yük paylaşılmıştır.
Hayat gibi uzun bir yola çıkarken en önemli tercihimiz, yanımıza kimi aldığımızdır. Bize inanan, hayallerimizi küçümsemeyen, varlığımızı sıradan görmeyen insanlarla yürümek; yolun her adımını anlamlı kılar. Aksi hâlde en güzel manzaralar bile yalnızlıkla gölgelenir.
Unutulmamalıdır ki yol her zaman düz olmayacaktır. Fırtınalar çıkacak, yön kayıpları yaşanacak, bazen geri dönmek gerekecektir. Fakat yanında güven duyduğun bir yoldaş varsa, karanlıkta bile umut ışığı sönmez. Çünkü insan, yalnız başına karanlıkta kaybolabilir; ama birlikte yürüdüğünde yolu yeniden bulabilir.
Sonuç olarak, hayatın güzelliği gidilen mesafede değil; o mesafenin kimle kat edildiğinde saklıdır. Yol belki kaderdir; ama yoldaş seçimdir. Ve doğru seçimler, en çetin yolları bile bir hatıraya, bir hikâyeye, bir sevdaya dönüştürür.
Öyleyse önce yoldaşı seçmeli insan…
Çünkü güzel bir yoldaş, sıradan bir yolu bile eşsiz kılar.
