Kadın, sabahları aynaya uzun uzun bakmazdı.
Çünkü aynanın söyledikleriyle ilgilenmezdi.
O, seslere bakardı. İnsanların konuşurken seslerinin nereye takıldığına, susarken hangi kelimeleri sakladıklarına…
Adam onu ilk gördüğünde, güzelliğini fark etti.
Ama ilk sevdiği şey bu olmadı.
Bir gün yağmurdan kaçarken aynı saçak altına sığınmışlardı. Kadın, cebinden buruşuk bir kâğıt çıkarıp, “Islanmasın diye değil,” demişti, “kaybolmasın diye saklıyorum.”
Adam sormuştu:
— Ne yazıyor orada?
Kadın gülümsemişti:
— Henüz yazılmamış bir cümle.
İşte o an adam anladı.
Bu kadın bir heykel değildi.
Dokunulunca soğuk kalmıyordu.
Zamanla çatlamıyor, aksine derinleşiyordu.
Güzellik, günler geçtikçe alışılan bir manzaraydı.
Ama kadının ruhu, her sabah başka bir pencere açıyordu.
Kimi gün sessiz bir kütüphane,
kimi gün fırtınalı bir denizdi.
Adam onu yıllar sonra kaybetti.
Yüzünü değil, sesini özledi.
Bakışlarını değil, susuşlarını.
Çünkü beden toprağa karışmıştı belki…
Ama bir ruh, gerçekten sevilmişse,
ölüm bile ona dokunamıyordu.
www.ForumKi.Com - Yeni Temamız İle Daha Büyük Bir Aileye
www.AyFM.Net - Sanal Radyo Müzik ve Arkadaşlık Platformuna Sizleride Bekliyoruz
Bu Kadın Bir Heykel Değildi
Konu Sahibi / Yazar
KartaLiçe
Kategori / Forum
Kendi Kaleminizden
Yorumlar / Cevaplar
0
Okunma / Görüntüleme
18
Bu Kadın Bir Heykel Değildi
Bu Kadın Bir Heykel Değildi
•
Yazar: KartaLiçe
•
Dün, 07:11 AM
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi
