04:17
Geceyi yaran bir çığlık gibi
Uyandı yerin kalbi.
Saatler durdu,
Duvarlar nefes almayı unuttu.
Bir anne adı kaldı havada,
Yarım bir dua,
Üşüyen bir çocuk sesi
Betonun altında titreyen.
Şehirler diz çöktü sabaha,
Sokaklar tanıyamadı kendini.
Ev dediğimiz şey
Bir anda hatıraya dönüştü.
Ama bak,
Enkazdan çıkan sadece sessizlik değildi.
Bir el tuttu başka bir eli,
Bir battaniye oldu bütün ülke.
Küller arasından
İnsan kaldı.
Ağladı, sarıldı, bekledi.
Ve toprağa rağmen
Yeniden ayakta durmayı öğrendi.
6 Şubat
Bir yara değil sadece,
Bir yemin:
Unutmayacağız.
Ve birbirimizi
Bir daha hiç bu kadar geç sevmeyeceğiz.
