Boğaz’dan geçen bir vapur gibiydin,
Hayatıma usulca yanaşan…
Martılar adını fısıldadı rüzgâra,
İstanbul seni bana anlatırken.
Galata’da gözlerinle karşılaştım,
Bir kule gibi dimdik duruyordu kalbim.
Taş sokaklara düşen her adımın,
Aşkıma iz bırakıyordu gizlice.
Yağmur, İstiklal’de ıslattı saçlarını,
Ve ben her damlada biraz daha sana âşık oldum.
Bir şehir bu kadar mı yakışır bir insana,
İstanbul bile seni kıskandı o an.
Kadıköy’de bir çay,
Üsküdar’da bir gülüş…
Her semt,
Aşkımızın başka bir hatırası oldu.
Sen yanımdayken,
Ne kalabalık korkuttu beni
Ne zaman…
Çünkü İstanbul’da aşk,
En çok seninle güzeldi.
— Anka
