@RaNa kalemine, yüreğine sağlık…
“İmkansız”ı öyle içten ve duru anlatmışsın ki insan okurken kendi yarasına dokunuyor.
“Adını unutur da sızısını unutamaz” dizesi özellikle çok güçlü… İmkansız sevdanın en gerçek hali bu sanırım.
Kaderle konuşup cevap alamamak, bir sevdayı ömür boyu içinde taşımak… Çok zarif ama derin bir anlatım olmuş.
Hüzün var ama abartı yok; acı var ama vakur bir kabullenişle verilmiş.
Gerçekten iz bırakan bir yazı olmuş, emeğine sağlık