Yoruldum artık seni sevmekten
Senin sevgine susamaktan
Senden gidip tekrar sana dönmekten
Aşkından kaçarken sevgine yakalanmaktan yoruldum.

Yoruldum sen yokken hayalinle yaşamaktan
Ağlayıp gözyaşımın yanağımda kurumasından
Kalbimi derdinle yaralayıp, tekrar derdinle sarmaktan
Kendimi sana kul, köle yapmaktan yoruldum.

Yoksun ama her gün senle uyanmaktan
Her adımı senle atmaktan
Nefesimi seninle almaktan
Yoruldum artık yoruldum sensiz senle yaşamaktan

Günde bin defa seni kaybedip
Her geçen saniyede seni bulmaktan
Çarelerimi çaresiz yapmaktan
Nefes verip almaktan yoruldum

Seni anıp yoksun diye duvarlara yumruklar atmaktan
Her alevin dumanında seni aramaktan
En sonunda mezarına gelip ağlamaktan
Gel artık gel, ne olursun gel
Yoruldum seni sensiz yaşamaktan.

kalemıne saglık

Emeğine yüreğine kalemine sağlık @RaNa

Kalemine, yüreğine sağlık… Her mısrasında insanın içini sızlatan bir hasret var. Özellikle ‘yoksun ama her gün senle uyanmaktan’ dizesi çok derinden vurdu. Sevmenin yorgunluğu ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi. Okurken insan kendi hikâyesini buluyor satır aralarında

Kaleminize sağlık olsun