Cemreler Düşüyor, Bahar Geliyor

Kışın en soğuk günlerinde insan, mevsimlerin hiç değişmeyeceğine inanacak gibi oluyor. Sabahları ayazla uyanmak, akşamları erkenden kararan gökyüzüne bakmak, çıplak ağaç dallarının arasından esen rüzgârı dinlemek… Sanki zaman durmuş, tabiat derin bir uykuya yatmış gibi. Oysa tam da o günlerde, görünmez bir yerlerde bir kıpırtı başlar. İşte biz o kıpırtıya “cemre” deriz.

Cemre… Kelime olarak “kor, ateş” anlamına gelir. Halk takviminde ise baharın müjdecisidir. Önce havaya, sonra suya, en son toprağa düştüğüne inanılır. Bilimsel bir açıklamadan çok, yüzyılların gözlemiyle oluşmuş bir halk bilgisidir bu. Ama kabul edelim ki, her yıl şubat sonu ve mart başında içimize dolan o hafif umut hissini anlatmak için bundan daha güzel bir ifade bulmak zor.

İlk cemre havaya düştüğünde, soğuk hâlâ oradadır ama sertliği kırılmıştır. Sabahları yüzümüze çarpan rüzgârın içinde ince bir yumuşama hissederiz. Güneş, bulutların arasından biraz daha cesur bakar. İnsan farkında olmadan pencereleri daha uzun süre açık tutmak ister. Kalın paltoların yerini henüz ince ceketler almaz belki ama omuzlarımızdaki ağırlık hafifler.

İkinci cemre suya düştüğünde, akarsuların sesi değişir. Buz tutmuş dereler çözülmeye, göllerin yüzeyi hareketlenmeye başlar. Yağmurun kokusu bile farklı gelir burnumuza. Kışın keskin ve kuru kokusunun yerini, toprağa karışan taze bir nem alır. Çocukluğumuzdan hatırladığımız o çamurlu sokaklar, aslında baharın ilk adımlarıdır.

Üçüncü cemre toprağa düştüğünde ise artık geri dönüş yoktur. Ağaçların dallarında minicik tomurcuklar belirir. Henüz yaprak değildir onlar ama bir vaattir. Parklarda banklar dolmaya başlar, balkonlarda saksılar yeniden düzenlenir. İnsan içten içe bir şeyleri değiştirme, yenileme ihtiyacı hisseder. Sanki doğa uyanırken biz de kendi içimizdeki kışı uğurlarız.

Cemrelerin düşmesi sadece hava sıcaklığının artması değildir. Bu toprakların hafızasında yer etmiş bir umuttur. Zorlu geçen günlerin ardından gelen ferahlığın sembolüdür. Hayatın, her şeye rağmen, kendini yenileme gücünü hatırlatır. En karanlık kış gecesinin bile sabaha çıktığını fısıldar.

Belki de bu yüzden cemreler düştüğünde sadece doğa değil, insanlar da yumuşar. Daha çok gülümseriz, daha çok plan yaparız. Ertelenmiş hayaller raftan iner. “Yaza doğru” diye başlayan cümleler kurarız. İçimizdeki donmuş sular çözülür.

Bahar, takvimde yazan bir mevsimden ibaret değildir. Bir ruh hâlidir. Tazelenmenin, affetmenin, yeniden başlamanın zamanıdır. Cemreler ise bu dönüşümün sessiz habercileri…

Şimdi pencereden dışarı bakın. Belki hâlâ montla çıkıyorsunuz, belki akşamları üşüyorsunuz. Ama dikkat edin; kuş sesleri biraz daha belirgin, gökyüzü biraz daha aydınlık. Çünkü cemreler düşüyor. Ve bahar, ağır ama kararlı adımlarla geliyor.

Toprak henüz tam ısınmamış, sabah ayazı hala teni hafifçe ısırıyor olabilir. Ama fark ettin mi? Ağaçların dallarında o utangaç tomurcuklar belirmeye başladı, gri gökyüzü yerini pamuksu beyaz bulutlara bırakıyor.