Neden mi O?

Çümkü bendeki bu ani duygu değişimlerine,yersiz isteklerime,
huysuzluğuma ve incir çekirdeğini doldurmayan tartışmalarıma rağmen gitmiyor.
Evet bazen canından beziyor;bana artık pes etmiş o bakışı atıyor.
Ama ben sonra hiçbir şey olmamış gibi gülümsediğimde,arkasına dönüp gitmek yerine oda gülüyor.
Egosunu değil sabretmeyı seçiyor.
Vazgeçmek yerine gelip bana sarılıyor.
İşte tam da bu yüzden o...Bir anlık değil,her zaman o...
Zira sadakat,gitme imkanın varken kalmayı seçmektir.
O,gitmenin binlerce kolay yolunu bilmesine rağmen kalmanın tek ve zor yoluna sarıldı .
AŞK bir rastlantıdır;''O'' ise bu hayattaki en güzel KARARIM...

MAHŞERE KADAR

Beni çaresizlikler seni mecburiyetler,
İkimizide hayli yordu kahrolası gerçekler.
Sevmesine seviyor da yürekler,
Susturuyor bizi kör olası bu kaderler.
Gece yüregimizde yürek gecede aydınlanır,
Ayrı uyandığımızda her sabah yürek dağlanır,
Böyle bir sevda hangi dağınardına saklanır.
Anladım ki sevda doruklarda böyle yaşanır.
Çulsuzlugumuz olabildigince zengin olsa da,
Biz yürekten sevilmeyene fakir diyenlerdeniz.
Günü birlik bedenler varmaz ertesi güne
Bir dokunduğumuza,
MAHŞERE KADAR Diyenlerdeniz....

İnsan Sevdiği İçin Bile Pişman Oluryor Bazen..

İnsan sevdiği için bile pişman oluyor bazen;
öyle zamanlar oluyor ki yanlızca ona sığınmakistiyorsun.
Bütün dunyayı sessize alıp onun sesine sarılmak
geliyor içinden.
Arıyorsun açmıyor,yazıyorsun saatlerce cevap vermiyor.
Sonra yorgunluğundan bahsediyor,
yoğunlugundan bahsediyor uzun uzun....
Sıkıntılarını sıralıyor ardı ardına.
Herşeyle savaşacak zaman buluyorken br tek sana vakti kalmıyor.
Öyle anlarda tek kelime bile etmeden gidesi geliyor insanın.
Sanki bir tek onların hayatında yolunda gitmiyor bazı şeyler.
Sanki bir tek onların problemi var,
sadece onlar savaşıyor sorunlarla.
Sığındığın insanın yanında sığıntı gibi hissediyorsun zamanla....
Ama neleri kaybettiklerini vakti gelince anlayacaklar.
Bir dakika bile ayırmadıkları insanları bir gün mumla arayacaklar...

İMKANSIZ

Herkesin vardır bir imkansızı,
ulaşamadığı bir el.
Dokunamadığı bir yüz.
Biraz rüzgar;biraz hüzün,
birde geç kalmışlık kalır geriye.
Gönlünün ilk çalanı olur bazen,
adı geçince içi titrer insanın.
Göğsünde bir yankı gibi sürer hatırası,
bir şarkı susmaz orada,
kimse bilmez sadece o duyar.
Kaderle konuşur sonra,
Niye der,Niye böyle?
ama kader suskun bir aynadır.
Yüzünü gösterir cevabını vermez,
ve insan ömrünü bir sevdaya bırakır,
yarasına alışır.
Adını unutur da sızısını unutamaz.
Çünkü bilir;hiçbir yara geçmez tam olarak,
ve hiçbir sevda bitmez yarım kalmışsa eğer..